Γιατί οι γονείς δεν πρέπει να φανατίζουν τα παιδιά τους;

Κοινοποιήση:

Οι τελευταίες μέρες ήταν μέρες όχι μόνο εθνικής αναταραχής, αγωνίας, φόβου και αναστάτωσης, αλλά συγχρόνως, μέρες κοινωνικής πόλωσης και διχασμού. Με αφορμή το δημοψήφισμα, ξεκίνησε μία νέα διαμάχη μεταξύ των πολιτικών προσώπων, των δημοσιογράφων, των πολιτών σχετικά με το εάν πρέπει να ψηφίσουν ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο χθεσινό δημοψήφισμα. Πολλοί ήταν εκείνοι, που στήριζαν με τέτοια θέρμη την απόφασή τους και έτσι, πυροδοτήθηκαν συγκρούσεις και διαπληκτισμοί μεταξύ των φανατικών υποστηρικτών της κάθε πλευράς. Δυστυχώς, ο φανατισμός αυτός πέρασε σε ορισμένες οικογένειες, από τους γονείς στα παιδιά, τα οποία άκριτα ενστερνίζονται τις απόψεις των γονιών τους, οι οποίοι αποτελούν πρότυπο και πρόσωπα ταύτισης για τα ίδια.

Η έκταση του γεγονότος αυτού, καθρεπτίζεται και μέσα από τις συμπεριφορές των παιδιών, τα οποία μπορεί να αποκτήσουν ξαφνικά αρνητική στάση και συμπεριφορά απέναντι στους φίλους τους που υποστηρίζουν διαφορετική γνώμη από αυτά, άρα και από τους γονείς τους. Δεν είναι σπάνιο λοιπόν, να δέχονται πολλά παιδιά ένα είδος εκφοβισμού από τους συνομηλίκους τους, μόνο και μόνο γιατί τα «πιστεύω» των γονιών τους δεν συνάδουν και δεν ταυτίζονται με αυτά της άλλης οικογένειας. Η κατάσταση αυτή μάλιστα, εντείνεται, όταν οι γονείς αποφασίζουν να διαπληκτιστούν μπροστά στα παιδιά τους και τις παρέες τους για τέτοια ζητήματα, επηρεάζοντας έτσι, και τη γνώμη τους. Αυτό μπορεί να καταστεί ιδιαίτερα επικίνδυνο, γιατί τα παιδιά, πάνω στην ανάγκη τους να ταυτιστούν με τους γονείς τους, τους οποίους πάντα βλέπουν σαν θεούς και αλάνθαστους, μπορεί να κάνουν πράγματα εις βάρος άλλων παιδιών και να διαταράξουν δίχως ουσιαστικό λόγο, τις σχέσεις τους με τους συνομηλίκους τους.

Σε καμία περίπτωση οι γονείς, δεν θα πρέπει να έχουν τα παιδιά τους κλεισμένα σε γυάλα και να κρατούν μακριά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει τόσο η οικογένεια, όσο και η χώρα ολόκληρη, όπως συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση. Τα παιδιά όμως, πρέπει να γνωρίσουν όσα χρειάζεται και όσα είναι σε θέση να αντιληφθούν ανάλογα βέβαια, με την ηλικία και το γνωστικό τους επίπεδο. Το να εμπλέκονται σε ζητήματα που δεν έχουν ακόμα τη δική τους κρίση, τη γνώση και την εμπειρία να αξιολογήσουν από μόνα τους, μόνο κακό θα τους κάνει. Μπορεί εσείς να έχετε μία συγκεκριμένη άποψη και να θεωρείται σωστό, πώς θα πρέπει να την μεταλαμπαδεύσετε και στα παιδιά σας. Πόσο ασφαλές είναι αυτό όμως, εφόσον τα ίδια δεν μπορούν ακόμα να έχουν αντικειμενική άποψη της πραγματικότητας και λογικά κριτήρια για την εκτίμηση των καταστάσεων που βιώνουμε;

Αξίζει λοιπόν, να μπαίνουν και τα παιδιά στο πεδίο των διαμαχών για πολιτικά ζητήματα, στηριζόμενα σε όσα αυθαίρετα μπορεί να ακούν από εσάς και τους γύρω τους; Είναι σημαντικό λοιπόν, να προσπαθήσετε να τα προφυλάξετε και να μην εκφράζετε και εσείς οι ίδιοι ακραίες ή φανατισμένες απόψεις, γιατί άθελά τους εμπλέκονται και εκείνα σε αυτό το παιχνίδι της σύγκρουσης, χωρίς καν να γνωρίζουν τι σημαίνει για την εξέλιξη της χώρας το Ναι ή το ΟΧΙ. Σαφώς, ο φανατισμός δεν θα πρέπει να αποφεύγεται μόνο στην προκειμένη περίπτωση, αλλά και σε άλλες εκφάνσεις της καθημερινότητάς σας.

Όταν το παιδί μεγαλώσει και θα έχει την οξυδέρκεια, την ωριμότητα και τη γνώση, θα αποφασίσει μόνο του για τα «πιστεύω» του και θα διαμορφώσει τις δικές του πεποιθήσεις και αντιλήψεις, για τα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα που θα το απασχολούν. Τα παιδιά δεν χρειάζεται να μεγαλώνουν «πρόωρα» και να τα βάζετε, έστω και άθελά σας, να παίρνουν θέση και να γίνονται συμμέτοχοι σε μία κατάσταση, που καλά καλά ούτε οι ενήλικες δεν μπορούν να διαχειριστούν. Αφήστε λοιπόν στο παιδί σας τη δυνατότητα να έχει ελεύθερη βούληση, αγνότητα και αγάπη μέσα του, χωρίς να επηρεάζεται τη γνώμη και την κρίση του και κυρίως, χωρίς να του στερείται την παιδικότητα και την ξεγνοιασιά που ενέχει η ηλικία του. Τουλάχιστον αυτό, θα πρέπει να είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους.

Εσείς τι λέτε;

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ