Νόσος του Peyronie

Κοινοποιήση:

H νόσος του Peyronie χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση ινώδους ιστού στον λευκό χιτώνα του πέους, με αποτέλεσμα την τοπική απώλεια ελαστικότητας και με συνέπεια την εμφάνιση δυσμορφίας (κάμψης) κατά τη στύση. Τη νόσο αυτή την περιέγραψε πρώτη φορά τον 18ο αιώνα ο Françoise De La Peyronie, γιατρός στην Αυλή του Λουδοβίκου IE'. Κύρια συμπτώματα της νόσου είναι η κάμψη του πέους (πιθανή αδυναμία κολπικής εισχώρησης), η ψηλάφηση της σκληρίας και η επώδυνη στύση. Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να εμφανίζονται είτε όλα μαζί είτε σε συνδυασμό.

Τα αίτια της νόσου δεν είναι απολύτως εξακριβωμένα. Εχουν αναπτυχθεί διάφορες θεωρίες, με επικρατέστερη την άποψη που την αποδίδει σε τραυματισμό του λευκού χιτώνα, κάτι που οδηγεί στην ανάπτυξη ουλώδους ιστού (πλάκες). Εκτός από την πεϊκή δυσμορφία που προκαλεί, η νόσος του Peyronie σχετίζεται και με την εμφάνιση στυτικής δυσλειτουργίας, προκαλώντας διαταραχή είτε του φλεβοαποφρακτικού μηχανισμού είτε επηρεάζοντας ακόμη και την αρτηριακή παροχή. H εμφάνιση της νόσου δεν αφορά συγκεκριμένη ηλικία. Κρούσματα έχουν καταγραφεί σε όλες τις ηλικιακές περιόδους της σεξουαλικής ζωής του άνδρα.

Πώς αντιμετωπίζεται θεραπευτικά η νόσος του Peyronie;

Δεν υπάρχει συγκεκριμένη θεραπεία που να δίνει βέβαιο αποτέλεσμα. Οι σύγχρονες θεραπείες χωρίζονται σε:

  • Θεραπείες από το στόμα (χορήγηση κολχικίνης, potaba, βιταμίνης E κ.ά.).
  • Τοπικές θεραπείες (ιοντοφόρεση, διήθηση της πλάκας με βελόνη).
  • Χειρουργικές θεραπείες (ευθειασμός του πέους με διατομή της πλάκας και τοποθέτηση μοσχεύματος). H χειρουργική θεραπεία πρέπει να γίνεται εφόσον ο γιατρός είναι σίγουρος ότι η νόσος έχει σταθεροποιηθεί, διότι αλλιώς υπάρχει σοβαρός κίνδυνος υποτροπής.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ