«Η κατάθλιψη στη ζωή μου»

Ιωάννα, 30 ετών

«Είχα συνηθίσει από μικρή ηλικία να θέτω υψηλούς στόχους και αγωνιζόμουν πάντα με νύχια και με δόντια για να τους κατακτήσω. Η οικογένειά μου μου προσέφερε όλα τα ερεθίσματα και την καλλιέργεια που χρειάζεται ένα παιδί για να διευρύνει τους ορίζοντές του. Είχα καταφέρει να είμαι αριστούχος στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο και να έχω πολλούς φίλους με τους οποίους διασκεδάζω ακόμα και σήμερα. Επαγγελματικά προσπάθησα πολύ και εν τέλει κατάφερα να αποκτήσω μια σημαντική θέση εργασίας σε μια ιδιωτική επιχείρηση με κύρος. Στη συνέχεια γνώρισα τον άνδρα μου με τον οποίο δημιουργήσαμε μια ευτυχισμένη οικογένεια. Γενικά έχω μεγάλες προσδοκίες από τον εαυτό μου και συχνά μου ασκώ κριτική ως προς τις επιλογές που έκανα όταν αποτυγχάνω να εκπληρώσω κάποιο στόχο μου.

Τον τελευταίο καιρό η ψυχολογία μου είχε πέσει πολύ και ένιωθα διαρκώς ανίκανη να ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις της καθημερινότητας. Ένιωθα ντροπή για το πώς έχω καταντήσει σε σχέση με το πώς ήμουν στο παρελθόν. Ήμουν κουρασμένη όλη την ημέρα και ένιωθα ότι δεν έχω την αντοχή ούτε να πάρω τα παιδιά μου από το σχολείο. Σπάνια σηκωνόμουν από το κρεβάτι, αν και δεν κοιμόμουν περισσότερο από 2 ώρες ημερησίως, με αποτέλεσμα να περνάω το χρόνο μου μπροστά σε μια ανοιχτή τηλεόραση. Άρχισα να κάνω πολλές απουσίες από τη δουλειά μου, ενώ ακόμα και τις μέρες που κατάφερνα να πάω, «κρυβόμουν» στο γραφείο μου και απέφευγα τις συναναστροφές με τους συναδέλφους μου.

Ανάλογη ήταν η συμπεριφορά μου και προς το σύζυγό μου. Απέφευγα να περνάω χρόνο μαζί του. Η σεξουαλική μας ζωή είχε εκμηδενιστεί, δεδομένου ότι δεν σκεφτόμουν καν το σεξ και η ερωτική μου επιθυμία είχε εξαφανιστεί. Άρχισα να παραμελώ τον εαυτό μου, να παίρνω βάρος καθώς έτρωγα μεγάλες ποσότητες τροφών πλούσιων σε υδατάνθρακες και να αδιαφορώ για την προσωπική μου υγιεινή.

Σταδιακά, και μετά από πολλές προσπάθειες του συζύγου και των γονιών μου να με πείσουν, αποφάσισα να επισκεφτώ έναν ειδικό ψυχικής υγείας. Αν και δεν το περίμενα, και μόνο το ότι μίλησα για όλα όσα με απασχολούσαν και με κρατούσαν πίσω με έκανε να νιώσω πολύ ελαφρύτερη. Μέσα από τις συναντήσεις μας κατάλαβα ότι είχα κατάθλιψη και άρχισα να ανοίγομαι περισσότερο και προς το σύζυγο και τους γονείς μου τους οποίους κρατούσα σε απόσταση μέχρι τότε επειδή ένιωθα ότι κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει. Άρχισα και πάλι να απολαμβάνω τις στιγμές με τα παιδιά μου και σταδιακά επανήλθε και η όρεξή μου για δουλειά. Πλέον κοιτώ την μαύρη αυτή περίοδο της ζωής μου με χαρά, καθώς μου έμαθε πως και στις δυσκολότερες στιγμές υπάρχουν τρόποι να βοηθηθείς, φτάνει να το αποφασίσεις…


ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ