​«Ο αιφνίδιος θάνατος, τα ανεξίτηλα σημάδια του και οι κρίσεις πανικού»

Δημήτρης, 35 ετών

«Όταν ήμουν 28 χρονών, γνώρισα την κοπέλα μου και ήταν σαν να ήξερα από την πρώτη στιγμή, ότι είναι εκείνη με την οποία θα κάνω κάποια στιγμή οικογένεια και θα ζήσουμε ευτυχισμένοι μέχρι τα βαθιά γεράματα. Μία από τις αγαπημένες μας συνήθειες, ήταν να πίνουμε καφέ σε ένα συγκεκριμένο μαγαζί, όταν σχολούσαμε από τις δουλειές μας και να συζητάμε πώς ήταν η μέρα μας και τι κάναμε στη δουλειά μας.

Ένα απόγευμα που εγώ είχα τελειώσει λίγο νωρίτερα από τη δουλειά, την περίμενα στο μαγαζί που πηγαίναμε πάντα και είχα ήδη παραγγείλει τους καφέδες, όταν άκουσα από τον δρόμο ένα απότομο φρενάρισμα και ένα γυναικείο ουρλιαχτό. Ένιωσα σαν να βρισκόμουν σε έναν εφιάλτη, από τον οποίο σύντομα θα ξυπνούσα, καθώς γύρισα και είδα την σύντροφό μου να κείτεται στο δρόμο, χτυπημένη από ένα αμάξι που παραβίασε το κόκκινο. Έτρεξα κοντά της και την πήρα στα χέρια μου. Δυσκολευόταν να πάρει ανάσα και στα μάτια της έβλεπα τον τρόμο από αυτό που είχε μόλις βιώσει. Προσπαθούσα με κάποιο τρόπο να την κάνω να νιώσει καλύτερα, ώσπου να έρθει το ασθενοφόρο. Ποτέ ξανά δεν είχα νιώσει τόσο ανήμπορος, όσο εκείνη τη στιγμή. Λίγα λεπτά μετά, ένιωσα το σώμα της να βαραίνει και την αναπνοή της να σταματάει…

Έκτοτε ταλαιπωρήθηκα για πολύ καιρό από φρικτούς εφιάλτες, σε σημείο να φοβάμαι ακόμα και να κοιμηθώ για να τους αποφύγω. Έβλεπα ξανά και ξανά την ίδια σκηνή να επαναλαμβάνεται, με τον πρωταγωνιστή μονάχα να εναλλάσσεται, καθώς εκτός από την σύντροφό μου, έβλεπα το αμάξι να χτυπάει και εμένα. Ένιωθα ότι ο χρόνος είχε σταματήσει τη στιγμή του ατυχήματος και ότι όλα πλέον εξελίσσονταν με διαφορετικό ρυθμό, πιο αργό χωρίς κανένα νόημα. Επέστρεψα στο σπίτι των γονιών μου, καθώς δεν άντεχα την μοναξιά, ενώ δεν μπορούσα να πάω πουθενά με αμάξι, εφόσον όποτε προσπαθούσα είτε να οδηγήσω, είτε να μπω ως επιβάτης, με έπιαναν έντονες κρίσεις πανικού. Ο χαρακτήρας μου είχε αλλάξει πολύ καθώς από ένας επικοινωνιακός και ευδιάθετος άνθρωπος, είχα γίνει ευερέθιστος και απόμακρος με όλους.

Όταν αποφάσισα να αναζητήσω βοήθεια ειδικού, έμαθα ότι είχα μετατραυματικό στρες εξαιτίας της έντονης συναισθηματικά σκηνής στην οποία είχα γίνει μάρτυρας. Με τη βοήθεια φαρμακευτικής αγωγής και ψυχοθεραπείας μπόρεσα να βελτιώσω αρκετές πλευρές της καθημερινότητάς μου. Άρχισα να κάνω και πάλι δραστηριότητες που με ευχαριστούσαν, ενώ σταδιακά άρχισα να διαχειρίζομαι καλύτερα και το να μπαίνω στο αυτοκίνητο. Αρχικά μπαίνοντας απλά και συζητώντας με τον ψυχοθεραπευτή μου και στη συνέχεια κάνοντας μικρές αποστάσεις ως συνοδηγός και μετά από καιρό ως οδηγός. Πλέον, έχω επιστρέψει στη δουλειά από την οποία είχα σταματήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς δεν μπορούσα να ανταπεξέλθω. Η οικογένεια και οι φίλοι μου με στηρίζουν πολύ στην προσπάθεια που κάνω και ετοιμάζομαι να επιστρέψω και στο δικό μου σπίτι…»


ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ