«Πώς έγινα από δυνατός, αδύναμος και καταθλιπτικός»

Χρήστος, 32 ετών

«Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, υπήρξα ένας άνθρωπος με ανήσυχο πνεύμα. Ακόμα και οι πιο απλές υποχρεώσεις, μου δημιουργούσαν ανησυχία ως προς την ανάγκη μου να τις φέρω εις πέρας με επιτυχία. Η κατάθλιψη στη συνείδησή μου ήταν κάτι που αφορούσε ανθρώπους μοναχικούς και παράξενους. Κάτι πολύ μακρινό από εμένα που έχω μια ευτυχισμένη και υποστηρικτική οικογένεια, πολλές παρέες, μια καλή δουλειά και έναν ιδιαίτερα επικοινωνιακό χαρακτήρα. Αντίστοιχα και το άγχος ήταν μια άγνωστη λέξη για εμένα. Το άγχος είναι η ταλαιπωρία των αδύναμων ανθρώπων και εμένα δεν θα μπορούσε να με αγγίξει ποτέ! Μπορεί να ανησυχώ για ορισμένα πράγματα, ωστόσο η θέληση και η επιμονή μου με διαφοροποιούν από τους υπολοίπους. Εγώ είμαι δυνατός, σκεφτόμουν.

Η πρώτη φορά που σκέφτηκα σοβαρά ότι μπορεί να πάσχω από κατάθλιψη ήταν στην ηλικία των 28 ετών, μετά από έναν άσχημο χωρισμό. Η χαμηλή αυτοπεποίθηση, οι ενοχές και η διαρκής κριτική προς τον εαυτό μου, ήταν τα βασικά χαρακτηριστικά της ημέρας μου. Είχα απολυθεί από την εργασία μου και είχα αρχίσει να πίνω αρκετά. Απέδωσα την κατάπτωσή μου στον χωρισμό και αποφάσισα να μην απευθυνθώ σε κάποιον ειδικό. Σκεφτόμουν ότι οι φίλοι μου θα γελάσουν μαζί μου, αν μάθαιναν ότι είχα πάει σε ψυχολόγο. Σταδιακά, βρήκα μια καινούρια δουλειά με μειωμένο ωράριο, που με βοήθησε να νιώσω λίγο καλύτερα και να αποκτήσω κάποιο νόημα στη ζωή μου.

Λίγο μετά τα 30 μου χρόνια και ενώ βρισκόμουν σε μια δουλειά που με ενδιέφερε πάρα πολύ, η οικονομική κρίση χτύπησε την πόρτα και μπήκε στη ζωή μου. Η εργασιακή ανασφάλεια, οι περικοπές που έβλεπα να γίνονται στο χώρο εργασίας, τόσο στους μισθούς, όσο και στο προσωπικό, με γέμισαν αμφιβολία και άγχος. Η πικρία γέμισε και πάλι τη ζωή μου και άρχισα να απομακρύνομαι από τους συναδέλφους, αντιδρώντας συχνά με ευερεθιστότητα και εκνευρισμό. Για τον υπόλοιπο κόσμο όμως, ήμουν μια χαρά. Ήμουν ο ευδιάθετος άνθρωπος που γνώριζαν, ο οποίος με το χιούμορ και τα αστεία του γινόταν η ψυχή της παρέας. Κανείς δεν μπορούσε να δει πίσω από την βιτρίνα που πετυχημένα είχα δημιουργήσει, ενώ κάποιες φορές, μέχρι κι εγώ κόντευα να πειστώ ότι είμαι καλά.

Ένα βιβλίο που διάβασα σχετικά με έναν πολιτικό που είχε παραδεχτεί δημόσια ότι πάσχει από κατάθλιψη, με έπεισε να απευθυνθώ σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας. Ήταν ίσως η πιο σωστή απόφαση που έχω πάρει ποτέ μου. Πλέον αντιλαμβάνομαι πλήρως την κατάστασή μου, έχω γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό μου και μπορώ να διαχειρίζομαι ουσιαστικά το άγχος μου. Καταφέρνω να χαμογελάω ειλικρινά και να ζω την κάθε στιγμή όπως πρέπει. Υπάρχουν πάντα και δύσκολες μέρες, ωστόσο είμαι έτοιμος πια να τις αντιμετωπίσω και να τις διαχειριστώ προς όφελός μου…»


ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ