Η βία και η δολοφονία στη Ρόδο… είναι ένα ηχηρό χαστούκι για όλους μας!

Κοινοποιήση:

Η ζωώδης φύση του ανθρώπου χαρακτηρίζει την ύπαρξή του και την ανάγκη του να αναπαράγεται και να κυριαρχεί στο ζωικό βασίλειο, ως ανώτερο όν με νόηση, κρίση και βούληση.Η συμπεριφορά του ανθρώπου διαφέρει από εκείνη του ζώου στο ότι είναι συντεταγμένη και οριοθετημένη στα πλαίσια της ομάδας και της ηθικής λογικής που κάθε τάξη και κοινωνία ορίζει.

Με αφορμή το αποτρόπαιο εγκλήμα της Ρόδου, μου γεννήθηκε η ιδέα να επικοινωνήσω με εσάς, περιγράφοντας την απόλυτη σχέση της σεξουαλικής ορμόφυτης ανάγκης για ικανοποίηση, αλλά και της βίας που είναι το απαραίτητο συστατικό της ζωώδους συμπεριφοράς. Το σεξ ως η κορυφαία λειτουργία στην ανθρώπινη ύπαρξη, συσχετίζεται μεταξύ της βίας και της ηδονής. Καλύτερα ίσως θα έλεγε κανείς ότι «η ηδονή χωρίς βία δεν υπάρχει και η βία η ίδια προκαλεί την ηδονή». Βλέπετε, ο εγκέφαλος τρέφεται μέσα από τα κέντρα του με τη δυναμική της βίας και επιβεβαιώνεται διαμέσου της ηδονής η επικράτηση της. Γι’ αυτό και σε όλα τα «σεξουαλικά σενάρια» η βία «δίνει και παίρνει» σκιαγραφώντας επάνω στην εικόνα της τον πόθο, την κατάκτηση και κυρίως την αναγνώριση του δυνατού στον αδύνατο ή πιο συγκεκριμένα του αρσενικού στο θηλυκό. Από το ζωικό βασίλειο μέχρι την ανθρώπινη κοινωνία, η βία έχει πολλές μορφές αλλά στο σεξ παίρνει μία συγκεκριμένη και «αναγκαία» δράση που επιβάλλεται στην ίδια την ερωτική εμπλοκή και στο αποτέλεσμα που προκαλείται από αυτήν. Η φαντασίωση της ανθρώπινης εικόνας συγχέεται με τη δυναμική της βίας και γίνεται σε πολλά επίπεδα ακατέργαστη και πρωταγωνιστική προκειμένου να επιβληθεί, η αρχηγική φιγούρα του δυνατού στην παράδοση του αδύνατου. Αυτό ίσως είναι μία λειτουργική αναφορά της σεξουαλικής πράξης με δύο όμως σημαντικές επιδράσεις που αποκλίνουν την ανθρώπινη σεξουαλικότητα από εκείνη του ζώου.

Ο άνθρωπος ως νοήμον ον, από την γέννησή του μέχρι τον θάνατό του εκπαιδεύεται και προσαρμόζεται μέσα στην ομάδα των ομοίων και των διαφορετικών χτίζοντας: 1. Την επιλογή2. Την οριοθέτηση. Με πιο απλά λόγια, μαθαίνει να αναγνωρίζει τον εαυτό του, που ψάχνει και επιζητά ένα σύντροφο αλλά και ένα στόχο που οραματίζεται μέσα στη ζωή του, με σκοπό την αυτοεκτίμηση και αυτοπραγμάτωση. Η εξελικτική αυτή όμως πορεία δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς τη συντελεστική μάθηση και την αναγνώριση των ορίων που τον κάνουν λειτουργικό, υπαρξιακά ενταγμένο στην κοινωνική του ομάδα με το όπλο την ωριμότητα και την αυτογνωσία.

Η σεξουαλικότητα συμπεριφέρεται μέσα από αυτή τη διπλή δράση της ανθρώπινης ζωής ως η συνέχεια μίας πορείας που συναισθηματικά αλλά και αισθητηριακά την κάνει αληθινή, χωρίς να φεύγει από τα όρια της αναζήτησης και της επιλογής που ο άνθρωπος θέτει. Έτσι λοιπόν, το να εκφράσει ο νοήμον αυτός οργανισμός τη σεξουαλική του επιθυμία διαμέσου της βίας, της διεκδίκησης και της μαχητικής δικαίωσης, είναι μεν φυσιολογικό αλλά χωρίς να ξεφεύγει από τα όρια που καθορίζουν οι αξίες και η λογική του ηθικού κώδικα της αυτοπεποίθησης και της τελικής στόχευσης μίας ανθρώπινης επιλογής. ‘Η καλύτερα μίας σχέσης που έχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της έλξης, της ηδονής και της επικοινωνίας.

Τα τελευταία χρόνια τα κρούσματα βίαιης έκφρασης της σεξουαλικότητας, παίρνουν διαστάσεις παθολογίας, γιατί η σεξουαλικότητα κυριάρχησε ως μία «άδεια» σεξιστική συμπεριφορά, που οι νέοι άνθρωποι πιο εύκολα υιοθέτησαν μέσα από πρότυπα και συμπεριφορές που καθιέρωσε το διαδίκτυο και η απρόσωπη ηδονιστική αντίληψη. «Δείξε μου το σώμα σου να ερεθιστώ, να αυνανιστώ, να φαντασιωθώ, χωρίς να σε ξέρω και ούτε φυσικά με ενδιαφέρεις ως άνθρωπος, ως συναίσθημα, ως ύπαρξη». Η οθόνη του υπολογιστή απομυθοποίησε το ονειρικό, αύξησε το ζωώδες, επιβεβαίωσε το αισθητηριακό και λειτούργησε ως το ισχυρό αφροδισιακό μίας απόλυτης ηδονιστικής κορύφωσης, χωρίς συναισθηματική διαδρομή και φυσικά διαδραστική επικοινωνία. Το ζώο κυριάρχησε του εγκεφάλου, τα γεννητικά όργανα έγιναν επιθετικά αλλά και αμφισβητούμενα (σεξουαλικές φοβίες-στερεότυπες συμπεριφορές) με αποτέλεσμα η βία να διοχετεύει όλο και περισσότερο την επιβεβαίωση ενός υποανδρισμού ή μίας γυναικείας ναρκισσιστικής επιβεβαίωσης, χωρίς καμία συναισθηματική και κυρίως ψυχική επαφή. Το σεξ έγινε πρωταγωνιστικό στην ανταγωνιστική αρένα του νικητή και του ηττημένου, έγινε φανερό στο κρυφό μέρος του υπολογιστή, έγινε επανατροφοδοτούμενο αυξάνοντας όλο και περισσότερο τις προσδοκίες και τις ανάγκες μιας ικανοποίησης, που ο κορεσμός τις σκοτώνει και ο αυνανισμός τις ισοπεδώνει. Η βία τα έδεσε αυτά όλα εξαιρετικά δυναμικά. Η διαστροφή και η απόκλιση επιβεβαίωσαν τη σωματική ρώμη του «ανεγκέφαλου» εραστή και η έλλειψη παιδείας και οριοθέτησης, φωτογράφισαν μία κοινωνία που υποτίμησε τη σεξουαλικότητα και υπερεκτίμησε την υπερσεξουαλικότητα.

Είναι θα έλεγε κανείς επόμενο, το τίμημα της άκρατης βίας στο σεξ, να δίνει το βραβείο σε εκείνον που δεν αισθάνεται ικανός να διεκδικήσει τη σεξουαλικότητά του και να γοητεύσει το αντικείμενο του πόθου του, επιβραβεύοντας και το κενό της πολιτείας και τη φτώχεια της πολιτειακής νομοτέλειας, που αδιαφορεί παντελώς για το επίπεδο της συναισθηματικής νοημοσύνης των πολιτών της και των προτύπων που διαμορφώθηκαν μέσα από το διαδίκτυο και το πορνό. Η σεξουαλική αγωγή των παιδιών και η μόρφωση των γονιών, ήρθαν μέσα στα computers από το πλήθος των πορνοσελίδων που εκπαιδεύουν τα αγόρια να βιάζουν τα κορίτσια και γιατί όχι να τους αφαιρούν και τη ζωή εάν δεν επιβεβαιώνουν τις ορέξεις τους, αλλά φυσικά και στα κορίτσια πέρασαν το μηνύμα ότι η πρώιμη σεξουαλικότητα και «το σεξ στα 12» σε κάνει πιο γυναίκα και πιο επιθυμητή στο άγριο και επιθετικό αρσενικό.

Μπορεί η κοινωνία να σοκάρεται σε κάθε επεισόδιο βίας και να στέκεται κριτικά απέναντι στην ίδια την ασχήμια της, δυστυχώς όμως τα φαινόμενα αυτά θα αυξάνουν όσο η παιδεία, που είναι ο βασικός πρωταγωνιστής της αυτοεκτίμησης και της αυτοπεποίθησης, κρύβεται πίσω από την ελαφρότητα «του είναι» μίας πολιτείας, που όχι μόνο δεν τολμάει να εκπαιδεύσει τη συναισθηματική νοημοσύνη και τη σεξουαλική αγωγή που προάγουν την ωριμότητα και τη λειτουργικότητα του σύγχρονου αυτόνομου ανθρώπου, αλλά θα βυθίζεται μέσα στην απελπισία της κοινωνικής καταρράκωσης, της χαμηλής αυτοεκτίμησης που ο καθένας από εμάς θα φωτογραφίζει με τη γύμνια του, την ψυχική του άρνηση και το φόβο του να εκφράσει συναισθήματα, επιθυμίες και ανάγκες μίας σεξουαλικής ζωής που στηρίζεται σε τρία χαρακτηριστικά: α) την αγάπη για τον εαυτό μου (αυτοπεποίθηση), β) τη συναισθηματική μου διεκδίκηση και επιλογή σε έναν άνθρωπο, γ) την ικανοποίησή μου μέσα από μία σχέση που δύο άνθρωποι διαχειρίζονται το σώμα τους μέσα από το μυαλό τους, σεβόμενοι την αυτοδιάθεση ενισχύοντας τον κοινό στόχο και τη συνέχεια στη ζωή τους.

Όλα τα άλλα είναι λόγια που κούφια και ανέκφραστα λέγονται μπροστά στο πραγματικό πένθος της ανθρώπινης αθλιότητας, που ακόμη και το ζώο, το κτήνος, θα ντρεπόντουσαν για αυτά. Η σύγχρονη ζωή μας, μας κάνει υπάνθρωπους, μας ισοπεδώνει ό,τι θετικό κουβαλάμε μέσα μας, μας αποξενώνει από τη χαρά της ζωής και μας προσφέρει μία σεξουαλικότητα όπου μόνο η ντροπή, ο θυμός και ο αποτροπιασμός πρωταγωνιστούν.

Η Ρόδος είναι μία μικρή φωτογραφία, όπου η σαδιστική βία αφαίρεσε μία ζωή και έγνεψε σε όλους τους επικριτές να βγάλουν τον επικήδειο του τραγικού τέλους αυτής της άτυχης κοπέλας. Η βία έλαμψε στο κούφιο περιεχόμενό της και η σεξουαλικότητα έχασε για μία ακόμη φορά την αλήθεια της, την ομορφιά της και την ανθρώπινη ύπαρξή της. Χτυπάω το κουδούνι της πολιτείας που κωφεύει όλο και πιο πολύ και αποφεύγει ακόμη πιο φοβικά, μπροστά σε μία σεξουαλική απελευθέρωση των ηλεκτρονικών υπολογιστών και των δήθεν προοδευτικών ανθρώπων. Μεταφέρω τις σκέψεις μου σε εσάς, λέγοντας ένα απλό πράγμα: «Εκεί που η γνώση λείπει, η βία θα θεριεύει. Εκεί που η παιδεία μορφώνει, η συναισθηματική ωριμότητα θα μεγαλώνει.»

Θάνος Ασκητής