Η φωτιά της ψυχής μας…

Κοινοποιήση:

Τις τελευταίες ημέρες γίναμε όλοι μάρτυρες καταστροφικών πυρκαγιών οι οποίες άφησαν πίσω καμένα σπίτια, αυτοκίνητα, δέντρα, ανθρώπινα σώματα και ψυχές. Παρακολουθήσαμε μουδιασμένοι τις εφιαλτικές εικόνες ανθρώπων να βουτούν απεγνωσμένοι στη θάλασσα προσπαθώντας να βρουν ένα καταφύγιο απέναντι στην πύρινη λαίλαπα, άλλους να διασώζονται από σκάφη και να αναζητούν μέσα στο πλήθος τα συγγενικά τους πρόσωπα, άλλους ακόμα να αγνοούνται και άλλους να έχουν ήδη χάσει τη μάχη. Είναι στιγμές που όσο κι αν προσπαθεί κανείς, δεν είναι δυνατόν να «μπει» συναισθηματικά στη θέση των θυμάτων ή και εκείνων που γλύτωσαν την τελευταία στιγμή, αν ο ίδιος δεν έχει βρεθεί σε αντίστοιχη κατάσταση.

Πώς μπορεί να νιώθει άραγε ένας άνθρωπος που βλέπει τους κόπους μιας ζωής να γίνονται στάχτη; Η απώλεια του σπιτιού σε μια φωτιά δεν περιορίζεται στις υλικές ζημιές αλλά και σε κάτι πολύ βαθύτερο, στις αναμνήσεις και σε όσα συναισθηματικά «δένουν» έναν άνθρωπο με το χώρο αυτό. Το σπίτι εξάλλου συμβολίζει την κυρίαρχη αίσθηση ασφάλειας και προστασίας για το άτομο το οποίο πλέον νιώθει ανυπεράσπιστο και εκτεθειμένο. Και την ίδια στιγμή πόση αγωνία μπορεί να αισθάνεται ένας άνθρωπος περιμένοντας να μάθει νέα συγγενικών και φιλικών προσώπων με τα οποία χωρίστηκε στην προσπάθεια να σωθεί και τώρα εκείνα αγνοούνται;

Το χειρότερο παιχνίδι, όμως, το επιφύλασσε η μοίρα σε εκείνους που παρά τις απέλπιδες προσπάθειές τους δεν τα κατάφεραν να ξεφύγουν από τον εφιάλτη και οδηγήθηκαν αγκαλιασμένοι σε έναν θάνατο πρόωρο, άδικο και μαρτυρικό. Ανθρώπινες ψυχές για τις οποίες μπορεί κανείς μόνο να υποθέτει την αγωνία, τον φόβο, την απελπισία και την απόγνωση που αισθάνονταν εκείνες τις τελευταίες στιγμές.

Πολλές φορές σε τέτοιες καταστάσεις τα λόγια περισσεύουν όταν ο απολογισμός των νεκρών βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Είναι από τις στιγμές που το «γιατί» πλανάται στην ατμόσφαιρα. Ένα «γιατί» που μένει να αιωρείται αφού κανείς δεν μπορεί να το απαντήσει ικανοποιητικά. Ήταν η μοίρα, η κακιά στιγμή; Ήταν το ανθρώπινο λάθος και η αμέλεια; Μεγάλο μέρος του συναισθηματικού φόρτου ενός επιζήσαντα προέρχεται ακριβώς από αυτή την αδυναμία του να βρει μια απάντηση στο «γιατί»… Γιατί να συμβεί σε μένα; Γιατί να χάσει τη ζωή του ο σύζυγος και το παιδί μου και όχι εγώ; Γιατί, γιατί, γιατί…

Ακόμα και όταν η πυρκαγιά τεθεί υπό έλεγχο και σβήσει, η φωτιά που έχει ξεσπάσει στην ψυχή εξακολουθεί να μαίνεται ανεξέλεγκτη κατακαίγοντας τα πάντα στο διάβα της. Πρόκειται για μια φωτιά που θα καίει για αρκετό καιρό. Στο τέλος, όμως, κάτι θα μπορέσει να ανθίσει από τις στάχτες της. Θα είναι το ένστικτο της αυτοσυντήρησης που θα βοηθήσει; Θα είναι το υποστηρικτικό δίκτυο του ατόμου, οι συγγενείς και οι φίλοι; Τα ενδεχόμενα πολλά, σε κάθε περίπτωση, όμως, το μήνυμα που στέλνει ακόμα και η φύση στον άνθρωπο, μετά από μια τέτοια καταστροφή, είναι ξεκάθαρο…ΕΠΙΒΙΩΣΕ!


Βασιλειάδης Ηλίας,

Ψυχολόγος, Επιστημονικός Συνεργάτης Ι.Ψ.Σ.Υ.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ