«Ήμουν για χρόνια βυθισμένη στη μελαγχολία, ώσπου είπα τέλος…»

(Στέλλα, 52 ετών)

«Έχω 2 παιδιά αλλά έχω χωρίσει από τον πρώην σύζυγό μου εδώ και 15 χρόνια, όταν εκείνα ήταν ακόμα μικρά. Από τότε που έμεινα μόνη με τα παιδιά ξεκίνησα να παρατηρώ τις πρώτες αλλαγές στη διάθεσή μου, αν και στην αρχή πίστευα πως οφειλόταν στο σοκ του χωρισμού. Άρχισα, λοιπόν, να νιώθω εξασθενημένη ψυχικά και σωματικά και να απομακρύνομαι από τον κοινωνικό μου περίγυρο. Συνέχισα να φροντίζω βέβαια για την ανατροφή των παιδιών μου αλλά με «βαριά καρδιά». Ένιωθα απελπισία, πολλές φορές, μέσα στην ημέρα αλλά προσπαθούσα να το παλέψω, κυρίως, για χάρη των παιδιών. Ο πατέρας τους από τη στιγμή που πήραμε διαζύγιο ήταν συνέχεια απών. Ωστόσο, δε σταμάτησα να εργάζομαι και πιστεύω ότι αυτός ήταν ένας από τους λόγους που μπόρεσα να διατηρήσω σε κάποιο βαθμό την ψυχική μου υγεία και να μην καταρρεύσω πλήρως.

Οι γονείς και οι οικείοι μου με έβλεπαν πολλές φορές απόμακρη και θλιμμένη όμως σε κάθε προσπάθεια να το συζητήσουμε εγώ αντιδρούσα αρνητικά και έτσι κάποια στιγμή έπαψαν να μου μιλάνε γι’ αυτό. Τα βράδια δυσκολευόμουν να κοιμηθώ, καθώς σκέψεις απελπισίας με κυρίευαν, ενώ και στη διατροφή μου οι συνήθειές μου είχαν αλλάξει, έτρωγα ανθυγιεινά και βουλιμικά.

Αυτή η κατάσταση με «βύθιζε» όλο και περισσότερο στο σκοτάδι, δεν άντεχα να νιώθω ότι κουβαλάω ένα βάρος πάνω μου, τον ίδιο μου τον εαυτό και έτσι, αποφάσισα μόνη μου να δώσω τέλος σε όλο αυτό.

Έτσι ύστερα από πολύ σκέψη έκανα μια αναζήτηση στο διαδίκτυο και έμαθα για το Ινστιτούτο Ψυχικής & Σεξουαλικής Υγείας. Έκλεισα ραντεβού με έναν από τους ειδικούς ψυχικής υγείας και έναν χρόνο μετά μπορώ να πω πως νιώθω υγιής. Όταν ξεκίνησαν οι συνεδρίες για τη λήψη αρχικά του ιστορικού μου και την κατανόηση του προβλήματός μου από τους ειδικούς, ενημερώθηκα ότι αυτό που μου συμβαίνει είναι μια μορφή κατάθλιψης, η οποία επιμένει για χρόνια γιατί δεν είχα αναζητήσει θεραπεία. Αμέσως και με τη συμβολή του Δρ. Ασκητή ξεκίνησα να λαμβάνω συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή και ψυχολογική παρακολούθηση από συνεργάτη-ψυχολόγο του ινστιτούτου. Ύστερα από κάποιους μήνες παράλληλης ψυχιατρικής και ψυχολογικής παρακολούθησης σταμάτησα να κάνω αρνητικές σκέψεις και η διάθεσή μου ήταν καλύτερη. Είχα περισσότερη όρεξη να ασχοληθώ με τις προσωπικές μου υποθέσεις, τη φροντίδα του εαυτού μου και την κοινωνική μου ζωή. Τα παιδιά μου χαίρονταν πολύ με την αλλαγή μου και εγώ έβλεπα ξανά ένα πρόσωπο από το παρελθόν που μου είχε λείψει…τον εαυτό μου πριν από τη σκιά της κατάθλιψης.»


ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ