«Ζώντας με το φόβο της αρνητικής κριτικής…» Κοινωνική φοβία

(Δέσποινα, 23 ετών)

«Από μικρή ήμουν ένα συνεσταλμένο παιδί. Οι γονείς μου ήταν αρκετά αυστηροί και δε μου επέτρεπαν να αναλαμβάνω πολλές πρωτοβουλίες και όταν έκανα κάποια ζημιά, τους θυμάμαι να γίνονται πολύ επικριτικοί μαζί μου, με αποτέλεσμα να φοβάμαι μήπως στο επόμενο λάθος με κρίνουν και πάλι αρνητικά.

Στο σχολείο, επίσης, δυσκολευόμουν να κάνω φίλους, κάτι που συνεχίστηκε και στην εφηβεία μου. Ήμουν μέτρια μαθήτρια και δε συμμετείχα ενεργά στο μάθημα, φοβούμενη ότι η απάντηση που θα δώσω θα είναι λανθασμένη και ότι θα με χλευάσει η υπόλοιπη τάξη. Όποτε με σήκωναν στον πίνακα, ένιωθα τα χέρια μου να ιδρώνουν και να μου κόβεται η αναπνοή. Μου ήταν επίσης αδύνατο να συγκεντρώσω τη σκέψη μου, αφού το άγχος και το στρες με κυρίευαν. Αλλά και στις λίγες παρέες που είχα, δεν εξέφραζα την άποψή μου για κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, γιατί φοβόμουν ότι θα κριθώ αρνητικά για τις απόψεις μου. Όταν τελείωσα το σχολείο και πέρασα σε κάποιο ΤΕΙ, άρχισα να χάνομαι με τις φίλες μου, γιατί εκείνες έκαναν νέες παρέες στο πανεπιστήμιο. Όμως, εγώ δε μπόρεσα να κοινωνικοποιηθώ και έτσι για πολύ καιρό δεν είχα παρέες.

Επίσης, έβλεπα τις άλλες κοπέλες της ηλικίας μου να φλερτάρουν και να κάνουν σχέσεις, ενώ εγώ όχι. Υπήρχαν αγόρια που με πλησίαζαν αλλά δε μπορούσα να είμαι άνετη, κόμπιαζα όταν τους μιλούσα και γι’ αυτό προτιμούσα να μην εκφράζομαι πολύ. Το αποτέλεσμα ήταν ότι μέχρι 4 χρόνια πριν, ήμουν μόνη μου, χωρίς παρέες και χωρίς ερωτική σχέση...

Γι’ αυτό και αποφάσισα να επισκεφτώ ειδικό, μήπως με βοηθήσει να γίνω πιο «ανοιχτή» στους γύρω μου και να ξεπεράσω τις ανασφάλειές μου. Ήμουν σχετικά αισιόδοξη ότι θα κατάφερνα περισσότερα πράγματα με τη βοήθεια ψυχολόγου παρά μόνη μου, αφού μέχρι τότε δεν είχα καταφέρει να ξεπεράσω τους φόβους μου. Έψαξα στο διαδίκτυο για κέντρα που ασχολούνται με ψυχικά και συναισθηματικά προβλήματα και πιο κατάλληλο μου φάνηκε το Ινστιτούτο Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας, εφόσον ένιωθα πως σίγουρα οι ρίζες ήταν ψυχολογικές αλλά και γύρω από τις σχέσεις με το αντίθετο φύλο υπήρχαν ενδοιασμοί. Όταν λοιπόν ξεκίνησα να επισκέπτομαι τον ειδικό ψυχικής υγείας και να εξοικειώνομαι περισσότερο σχετικά με το πρόβλημά μου, τα πράγματα άρχισαν να γίνονται πιο ξεκάθαρα μέσα μου. Κατανόησα καλύτερα πως ξεκίνησε και πως παγιώθηκε το πρόβλημα αυτό που στην επιστημονική ορολογία ονομάζεται «κοινωνική φοβία». Ο θεραπευτής με τις κατάλληλες θεραπευτικές τεχνικές με βοήθησε να ξεπεράσω τους φόβους μου και να αποκτήσω περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και στις δυνατότητές μου.

Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, μπορεί να μην είμαι το επίκεντρο μιας παρέας, αλλά θα μιλήσω χωρίς να κομπιάσω, θα ξεκινήσω ένα θέμα συζήτησης χωρίς να με νοιάζει αν θα με κρίνουν αρνητικά και θα παρουσιάσω μια ομιλία στο αμφιθέατρο του πανεπιστημίου χωρίς να τρέμω και να ιδρώνω.»


ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ